اشعار و دلنوشته های یک معلم

دل رمیدهدل رمیده ام رفیق و نگار من استکههمینحبیب مرحموجودفگارمناستنانوشته مشق عشق، دل من نیست ولیکاین دلم رفیق شفیق و درکنارمن استنیست چون این دل مهتابیوخوشخرامچون خُتن میان گلعذار بهار من استدلی ز عاطفه بی همانند و بی مثالمدام بر وفق مراد است و مدارمن استزصبح خدای شوق خدای ازاو جاریسلیس وملیح چون صوت قنار من استچه لطفی زخدای برتر از این همرنگیکه دلم چون چشمه آرام وقرارمن استرومی و خوش نوای از سپاس خدایکه خدای خوبم مدام به کارمن است2/9/1402موضوعات مرتبط: غزل اشعار و دلنوشته های یک معلم...

دامان وطندلبدمکن زین نغمه هایی راکه من سرمیکنممن افتخارم را بنام عشق حیدر میکنماز بس وطن دربند نامردان تزویر و ریاصدخاک غمرامن بهرویچشم وبرسرمیکنماز این مشقّتهای بی پایان عمر خویشتنآمال جان خویش را بیمار و ابترمیکنمدر این مسیر ناکجاآباد و پر از خار غمبر آسمانها شکوه ها بر حيّ داور میکنمازبس دروغ است و ریا بگرفته دامان وطنچشمان خود را پر ز تیغ وپاره اخگر میکنمرومی بروفکری بهحالکرده هایخویشکنمن هم روم مرحم طلب از حیّ اکبر میکنم4/2/1402موضوعات مرتبط: غزل اشعار و دلنوشته های یک معلم...

رهاشدهعجب از این مملکت رها شدهاسیر پول و گول اغنیا شدهپر از وطن زگنج و زرّ زهرطرفولی ز بیخ و بُن همه فنا شدهز خاک آن چه ثروتی نهفته بینز مُلک مردمان بینوا شدههزار هزار گنجها در این وطنعجب که مردمان آن گدا شدهچه کاخهای زرنگار اغنیاز استخوان بینوا بنا شدهحزینوناخوش وخرابوبی معینمریض ها زیاد و بی دوا شدهچو رومی اندر این سرای بیکسیفدای جور و حیله و جفا شده12/10/1402موضوعات مرتبط: غزل اشعار و دلنوشته های یک معلم...